2. Nowe nadzieje.

Konnichiwa! A oto przybywam z nowa notką. Równe dwie strony w OpenOffice. ^^ Jak na mnie to rekord. ^^ Do czytania polecam kawałek Within Temptation - Utopia. Bardzo nastrojowy.  :3

Enjoy! ; D

***

Słońce schylało się ku ziemi. Zachodziło. Tak samo jak nadzieja w sercach bliskich Yoh. Codziennie wstawali z nadzieją w sercu, że młody Asakura wybudzi się ze śpiączki. Przez tydzień nic się nie wydarzyło. Ale potem ich nadzieja zapłonęła tak samo jak na początku, a to za sprawą pewnej czarnowłosej Indianki , która niespodziewanie pojawiła się w posiadłości Asakurów, czym wywołała niezłe zamieszanie.

 - Anno? Możemy porozmawiać? – zapytała się blondynki.

 - Jasne – ta uśmiechnęła się promiennie do Nikity.

 Itako wstała i poprowadziła je do małego salonu.  Panował tam typowo japoński wystrój: herbaciane ściany, na nich zostały zawieszone wiekowe samurajskie miecze, a gablocie błyszczało kilka cennych porcelanowych serwisów do herbaty. Na boku ustawiono stolik z krzesłami  z drzewa wiśniowego. Na owym stoliku stał czajniczek z dwiema filiżankami do kompletu wykonany z chińskiej porcelany.  Po przeciwnej stronie pokoju było wyjście na wielki taras okalający cały budynek.

 Anna parzyła herbatę, podczas gdy  Nikita zajęła się podziwianiem samurajskich mieczy.

 - One musiały przetrwać wieki… - odezwała się szatynka.

 - Tak, jak najbardziej. Używał go Hao  tysiąc lat temu, a gdy został pokonany przechodziły z ojca na syna, przez wszystkie pokolenia, aż do teraz - wyjaśniła Medium – Mikihisa ich nie używa, ale chciał je dać bliźniakom. Obiecał to sobie już przed ich narodzinami. Niestety, jeden już nie żyje, a i nie wiadomo, czy drugi kiedykolwiek się obudzi… - do oczu dziewczyny napłynęły łzy.

 Nikita podeszła do przyjaciółki i mocno ją przytuliła. Stały tak, aż Itako wypłakała wszystkie swoje żale.

 - Pamiętaj, nie wolno ci w ten sposób myśleć, jasne? On się obudzi, słyszysz? Obudzi się! – szamanka gorączkowo zaczęła ją uspokajac – a teraz idź i doprowadź się do porządku, okej?

 - Okej, okej – Kyoyama powlokła się do łazienki. Po chwili  pojawiła się z powrotem w pokoju, już całkowicie spokojna. Zastała Nikitę wpatrującą się w okno, zamyśloną – o czym chciałaś ze mną porozmawiać?

 - Anno, czy nigdy nie zastanawiałaś się, kim są moi rodzice?  – zapytała się znienacka. Blondynka zaniemówiła. Tak, zawsze ją to interesowało, ale nigdy nie zastanawiała się nad tym dłużej. W końcu nie miały wtedy więcej niż 10 lat – albo, dlaczego przyjechałam akurat do Izumo, do posiadłości Asakurów?

 Nikicie odpowiedziało milczenie.

- Czy nigdy cię nie zastanawiało to, że jestem podobna do Yoh? – ciągnęła. Faktycznie, trochę była. Te same czarne oczy i włosy – Anno, to nie przypadek. Jestem z rodu Asakura, a przy okazji jego siostrą.

 Blondynkę wbiło w ziemię. Nigdy nie przypuszczała, że Nikita może być rodziną szatyna, a tym bardziej, jego siostrą. To wydawało się tak absurdalne, jak Ryu bez żelu na włosach, czy współczujący Ren.

 - Czemu nie powiedziałaś tego wcześniej? – Anna była w głębokim szoku.

 - Bo nikt nie pytał – odburknęła szatynka.

 - Jesteś jego rodzoną siostrą? –  zapytała się po chwili.

 - Nie, nie rodzoną. Cioteczną – odrzekła Nikki.

 - Czyli jesteś córką…

 - Silvy, do usług – dokończyła Indianka.

 - COOOOOO? – nagle do pokoju wtarabanili się Horo, Ren i Ryu.

 - Podsłuchiwaliście?! – szamanka wrzasnęła na nich.

 -  Niee… Znaczy.. Ten tego…  - Horo nie mógł sklecić zdania.

 - Wysłów się wreszcie! – zirytował się Ren – a nawet jeśli, to co?

 Indianka razem z Anną posłały mu mordercze spojrzenie.

 - Ren… - Ryu popukał go w plecy – może lepiej by ich nie denerwować?

 - A właśnie, że…

 - Naprawdę chcesz się ze mną pojedynkować? – przerwała mu Nikki kpiącym głosem.

 - A ty skąd o tym wiesz?! - Fioletowo-włosy spalił raka.

Dziewczyny wymieniły między sobą znaczące spojrzenia.

 - W dzieciństwie uporałam się z reishi – wyjaśniła. – Horo, czy mógłbyś trzymać swoje myśli na wodzy? Bardzo by mi to pomogło.

 - O.. Em, jasne – Horo z trudem się opanował.

 - A kiedy byś chciał się pojedynkować, Renny? – Itako włączyła się do rozmowy – w przerwach treningów? - Szaman nie odpowiedział.

 Reszta wieczoru upłynęła na przedstawianiu Nikity reszcie przyjaciół i rodzinie Yoh.  Kino przyjęła szamankę bardzo serdecznie, podobnie jak Keiko, Yomei i Mikihisa. Matka Yoh była nią zachwycona. Za namową żony, dziadek oświadczył jej, że będzie mieszkać w jednym pokoju z Anną, czym obie niezmiernie się ucieszyły. Po kolacji dziewczyny poszły się umyć, a chwilę po myciu lulały w swoich łóżeczkach. ^^

***

 Wszystko było takie realistyczne.  Hao… Jego słaby, skruszony głos… Krzyk i to oślepiające światło…  

 - Nikita! Nikki! Obudź się! – Anna z niepokojem głosie budziła przyjaciółkę.

 - Hao… - wyszeptała.

 - Nie martw się, on nie żyje, nie zagraża ludzkości – dziewczyna mocno przytuliła nie do końca jeszcze przytomną Indiankę.

 - Nie! Musimy mu pomóc, nie rozumiesz? Musimy! – szamanka wyślizgnęła się z uścisku.

 - Nikki, co ty wygadujesz? Przecież on chciał zniszczyć ludzkość! – obruszyła się blondynka.

 - Ty nic nie rozumiesz! Nic nie wiesz! Nie masz pojęcia, jak cierpiał on i jego dusza! Nikt nic nie wiedział! Nawet Yoh nic nie podejrzewał! – krzyknęła długowłosa. – Hao nie miał połowy duszy, tak samo, jak i Yoh. Niestety, to w starszym bliźniaku umieściła się reinkarnacja Złego Hao. Dlatego żywy Hao nie był taki, jaki powinien być, nie rozumiesz? A teraz, po pojedynku obaj utracili po połowie duszy, więc zapadli w śpiączkę.

 Po tych słowach Nikita zerwała się z łóżka jak oparzona. Anna poszła w jej ślady. Przebrały się w normalne ciuchy, napisały wyjaśnienie, dlaczego tak nagle wyjechały i popędziły na lotnisko.

***

Mam nadzieję że się podobało. ^^ Piszcie i komentujcie.  :3

Pa pa. ;**